Katedra Medycyny Sądowej
Początek Uniwersytetu Wrocławskiego może być wywiedziony z jezuickiej Akademii założonej w 1702 roku. W 1812 roku Akademia ta połączyła się z protestancką szkołą z Frankfurtu nad Odrą o nazwie Viadrina. Jednym z głównych wydziałów nowej uczelni był Wydział Medyczny. W 1885 roku zakupiono teren zwany "Klinikami", na którym znajdują się obecne główne obiekty Akademii Medycznej. Projekt zespołu zabudowy opracowali architekci L.A. von Tiedemann i J. Waldhausen. Jako pierwszą wybudowano w 1890 roku Klinikę Ginekologiczno - Położniczą, a ostatni w tym etapie był Instytut Patologii (1892). Drugi etap rozbudowy dotyczył zachodniej strony obecnej ulicy Chałubińskiego i rozpoczął się w 1898 roku budową Instytutu Anatomii, a zakończył oddaniem do użytku nowej siedziby Zakładu Medycyny Sądowej (1908) oraz Kliniki Laryngologicznej (1909).
Zakład Medycyny Sądowej powstał pod koniec zeszłego stulecia (przypuszczalnie w 1887 roku) w ramach Uniwersytetu Leopolda i nosił wówczas nazwę Gerichtsärtzliches Institut D. KCL. Universität Breslau.
W latach trzydziestych zmienił nazwę na Gerichtsärtzliches Institut der Schlesischen Friderich-Wilhelms Universität zu Breslau. Pierwszym kierownikiem Zakładu był prof. Adolf Lesser, emerytowany w 1921 roku. W latach 1921-1925 kierownictwo spoczywało w rękach prof. Georga Puppe, a w 1927 roku prof. Ernsta Ziemke. W latach 1928-1934 przejął je prof. Georg Strassmann, jego następcą w latach 1935-1939 został prof. Karl Reuter. Ostatnim czynnym niemieckim kierownikiem Zakładu był wybitny medyk sądowy prof. Gerard Buhtz, który zginął w końcowym okresie wojny w wyniku działań wojennych, na froncie wschodnim. Z polskiego punktu widzenia najważniejszym faktem w karierze naukowej profesora Gerarda Buhtza było kierowanie ekshumacją zwłok polskich oficerów zamordowanych przez NKWD w Katyniu. Ostatnim dyżurującym asystentem Zakładu był dr Eberhard Lommer, który opieczętował Zakład i opuścił go w lutym 1945 roku wraz z główną falą uchodźców po ogłoszeniu miasta twierdzą frontową. Ostatni protokół sekcji zwłok w zachowanej księdze pochodzi z 28 października 1944 roku. Łącznie w 1944 roku w Zakładzie wykonano 405 sekcji zwłok. Po śmierci prof. Buhtza kierownikiem Zakładu mianowano prof. Bertholda Muellera, ale nie zdążył on objąć funkcji przed kapitulacją miasta.
Po wojnie Zakład był w opłakanym stanie, zniszczenia budynku były bardzo poważne, co stwierdził osobiście dr Bolesław Popielski (mianowany pierwszym powojennym kierownikiem) w czasie swojej pierwszej, pobieżnej wizyty w czerwcu 1945 roku.
Z powyższego wynika, że w 1945 roku Zakład miał z formalnego punktu widzenia dwóch kierowników z nadania administracji niemieckiej i polskiej, ale nie miało to żadnego praktycznego znaczenia, ponieważ budynek Zakładu i tak był bardzo poważnie uszkodzony. Z przytoczonych dat wynika, że Zakład pozostawał bez jakiejkolwiek opieki naukowej zaledwie przez niespełna cztery miesiące. Po wykonaniu pierwszych, niezbędnych prac zabezpieczających podjęto na nowo działalność na terenie Zakładu, do czasu zakończenia remontu sekcje zwłok wykonywano w prosekturach szpitalnych. Pierwszy polski protokół sekcji zwłok w księdze Zakładu nosi datę 10 kwietnia 1946 roku, i od tej daty należy liczyć podjęcie działalności Zakładu w okresie powojennym.
W roku 1946 wykonano łącznie 388 sekcji zwłok. W latach 1945-1977 kierownikiem Zakładu był zmarły w 1997 roku prof. Bolesław Popielski, wybitny medyk sądowy i serolog, powszechnie znany jako twórca koncepcji pozytywnego oznaczania substancji grupowej H w śladach biologicznych oraz jeden z pionierów wykorzystania zwłok do transplantacji. Przypuszczalnie w latach 30-tych w Zakładzie powstała pierwsza pracownia serologiczna, ale dane o zakresie jej działalności nie zachowały się. Od momentu wznowienia działalności Zakład we współpracy z wybitnym serologiem prof. Ludwikiem Hirszfeldem rozwijał pracownię serologiczną, która od 1955 roku zmieniła nazwę na pracownię serohematologii sądowo-lekarskiej, od 1990 roku na pracownię hemogenetyki, a od 1999 roku na pracownię genetyki sądowej. Pracownia ta wykonuje badania z zakresu dowodów rzeczowych, dochodzenia spornego ojcostwa, diagnostyki medycznej i seroantropologii.
W latach 1977-1992 kierownictwo Zakładu spoczywało w rękach prof. Juliana Kornobisa, a od 1992 do chwili obecnej w rękach prof. Barbary Świątek, która dodatkowo od 1998 do 2001 roku pełniła funkcję Przewodniczącej Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminologii.
Szczególnie mocną stroną Zakładu jest orzecznictwo, powstało pojęcie wrocławskiej szkoły orzeczniczej. Z orzecznictwa należy wyodrębnić opiniodawstwo w sprawach o błąd lekarski. Pierwszym prywatnym specjalistą medycyny sądowej w Breslau był dr K.L. Klose, który otworzył praktykę w 1815 roku. Po wojnie prywatną praktykę sądowo-lekarską we Wrocławiu przez wiele lat prowadziła dr H. Szczęsna.